Fjölskyldn í Fljótsdal

Einu sinni fyrir langa langa löngu eða árið 1803 var maður sem var dugnaðar maður. Hann átti heima á sveitabæ rétt hjá Egilsstöðum á Fljótsdalshéraði og bærinn hét Fljótsdalur. Hann var með 499 kindur, 20 geitur, 50 hesta, 15 svín, 60 kýr, 5 hunda, 10 hænur, 15 kanínur og tvo ketti. Fyrir utan það að hugsa um búsmalann þá  vann hann líka við það að selja kjöt, mjólk og egg á Egilsstöðun. Maðurinn hét Sturla Sturluson og hann átti konu sem hann var giftur og hún vann innandyra. Konan hét Þuríður Lena Þorvaldsdóttir. Þrjá syni áttu þau sem hétu Snorri, Egill og Ásbrandur og eina dóttur sem hét Bergljót Eva. Strákarnir unnu með föður sínum úti allan daginn á meðan  Bergljót vann inni með móður sinni að baka og elda. Srákarnir gengu í lærða skóla á Egilsstöðum og það var talinn hinn besti skóli á Austurlandi og sumir sögðu á allri eyjunni. Bergljót varð að læra heima af því að stelpur fengu ekki að fara í lærða skóla og pabbi og mamma hennar þurtu þá kenna henni heima. Þessi fjölskylda var mjög mikið tónlistarfólk. Þau áttu harmoníum og fiðlu eina sem þau höfðu fengið frá ferðalang einum úr Bárðardal. Þeirra besta skemmtun var að spila á samkomum á Egilsstöðum og í sveitini í kring.

 Dag einn komu sendiboðar konungs  með skilaboð til Sturlu  um að Snorri og Egill þyrftu að fara til orustu fyrir kónginn sjálfan. Í skilaboðunum stóð að heimilisfaðirinn ætti að fylgja sonunum. Ásbrandur þurti að vera eftir heima til að gæta móður sínnar, systur og búsins. Þegar þeir voru að fara þá sagði Sturla við Ásbrand: “Passaðu systur þína og móður mjög vel og vertu góður við þær”. Svo kvöddu þeir feðgar og riðu burt.

Daginn eftir fór Ásbrandur að gefa, mjólka og sækja egg og svo fór hann í skólann og að skóla loknum fór hann að selja kjöt, mjólk og egg fyrir föður sinn. Þetta gerði hann allt þótt hann væri bara 14 ára.

Þuríður, Ásbrandur og Bergljót sendu oft bréf til þeirra feðga og dag einn fengu þau bréf frá þeim og í því stóð:

“Við erum komnir til Danaveldis og þar þurfum við að vaka bæði dag og nótt og fáum ekkert að sofa. Vonum samt að ykkur líði vel”.

Kær kveðja Sturla, Snorri og Egill

Eftirskrif, Ef þið þurfið að verjast óvinum þá er kista ein undir rúminu í norðurstofunni sem í eru þrjú vel brýnd sverð.

Þegar þau höfðu lesið bréfið þá ákvað Ásbrandur að opna kistuna og þar ofan í fann hann sverðin þrjú. Þau ákváðu að fela kistuna vel.

Þau höfðu varla gengið frá kistunni þegar þegar Bergljót varð vör við að í heimreiðinni var flokkur manna á leið heim að húsi þeirra. Menn þessir höfðu farið ránum og rupli um Egilsstaði og sveitina í kring. Á örskotstundu sóttu þau sverðin og réðust gegn ribböldunum sem á endanum flúðu sem fætur toguðu í átt að Seyðisfirði og sagan segir að þeir hafi siglt burtu hið skjótasta.

Á vordögum komu feðgarnir heim frá Danmörku, heilir á húfi enda var stríðinu lokið og þar með voru þeir frjálsir ferða sinna. Árið síðar tók Þuríður sótt og létst.

Tíu árum síðar kvændist Ásbrandur konu sem hét Guðríður Helga Eiríksdóttir frá Hólum í Hjaltadal. Þau eignuðust fjögur börn sem báru nöfnin Kasper, Jasper, Jónatan og Soffía. Bergljótkvændist síðar manni frá Grímstungu í Norður-Þingeyjasýslu. Sá hét Angantýr Hannesson og þau eignuðust fjögur börn sem hétu Ída, Ína, Indriði og Karl.

 Eitt sinn sildi Ásbrandur til Finnlands til að hitta frænda sínn Konráð Alexsander Warén og brallaði margt með honum eins og að fara í reiðtúra. Hann Konráð átti heima í sveit rétt hjá Helsingi. Þar átti hann stórt og mikið hús. Þegar Ásbrandur var búinn að vera nokkra daga hjá frænda þá kvaddi hann og sildi svo til Noregs og heimsóti frænda sinn Henrý Henriksen og var þar í nokkra daga og sigldi svo aftur heim til Íslands til að sinna sínu búi.

Síðar meir lét hann reisa kirkju til minningar um móður sína og hann gaf kirkjuni nafnið Þuríðarkirkja. Lýkur þar með sögu þessari um fjölskildun í Fljótsdal.

Endir

Arnar Freyr Halldórsson

Svona er hún en bless í bili